sea eyes

si otra ves me keres ver
sale afuera te aviare
etcha los ojos a la mar
ayi me puedes enkontrar

Fw: Reduced De Montfort University Creative Writing and New Media guest lecture chat

Sondheim on Codework
xxxxxxxxxxxxxxxxxxx

----- Forwarded Message ----
From: Alan Sondheim <sondheim@PANIX.COM>
To: WRYTING-L@LISTSERV.WVU.EDU
Sent: Wednesday, 31 January, 2007 10:18:12 AM
Subject: Reduced De Montfort University Creative Writing and New Media guest lecture chat

Reduced De Montfort University Creative Writing and New Media guest
lecture chat

This is fascinating - I'm always curious how many of
the old IRC commands are retranslated or reinterpreted in these newer
chats 14:52:20
No problem - let me knowwhen to start 29-Jan-2007
14:52:29
***MUZAK** 14:52:53

MUZAK 14:53:02
MUZAK 14:53:07
heh! 14:53:11
:

music... 14:53:22

music

14:53:52 hello 14:53:57 where are we now? 14:54:13 here we are then...
14:54:39 now we are one 14:54:45 one 14:55:11 going out and coming back in
- 14:55:28 left the session 14:55:34 joined the session 14:55:46 left the
session 14:55:51 joined the session 14:57:21 displayed the following URL:
http://www.asondheim.org/net1.txt 14:57:45 Alan 14:57:48 Some of them are
working! I've been playing around with html tags and couldn't get out of
bold! 14:58:10 But Im not in bold now -are you? There's no bold at this
end? 14:58:26 This is wonderfully strange... 14:58:42 - you're bold?
14:58:48 Hi everyone! 14:58:52 Must be the diluted blood... 14:59:16 Well,
I've got the URL up - yes, it's difficult, you have to use the slider.
15:00:12 I'll try and be spare. 15:00:17 Wow! Stumbling over Brooklyn -
15:00:35 Ok I'm ready whenever anyone else is - 29-Jan-2007 15:01:20 Can
you scroll the text I've put up? 29-Jan-2007 15:01:34 It's just the first
file in the Internet Text, which I've been writing for fourteen years;
I'll switch to an 'examples' text in a bit 15:02:01 Ok, thanks 15:02:05
Why don't you start with questions and we'll see where it goes - 15:02:26
Hi - 15:02:41 Yes of course 15:02:53 It's odd because those seem like
different operations - I'd say something close to obsessive compulsive
behavior combined with a real wonder about the world 15:03:24 I can't not
work 15:03:43 Too much neurosis on this end - which then becomes part of
the content - 15:04:18 Well, what gets rid of the "I self Me" - which is
narcissism - is the world itself - 15:04:36 the protocols etc. - 15:04:43
I'm not sure - I do all my writing online - possibly 5 hours a day -
15:05:00 god no 15:05:05 the protocols - coding - 15:05:24 I'm not
struggling with that. 15:05:31 It's a hideous anti-semitic tract -
29-Jan-2007 15:05:49 The protocols reference code and the breakdown of
code 15:06:04 it's amazing I could stop there - 15:06:20 and it's between
code and its breakdown that I'm interested in - that 'liminal' space
15:06:40 which is partly interpretable in a classical sense (hermeneutics)
and partly not 15:06:58 She disappeared a while ago; I didn't want to
write into the character any more. I felt I had done all I could - and
with Julu, Jennifer, Travis, Alan, etc. 15:07:28 The space-between code -
what underlies writing here and the surface itself. 15:07:59 I started
calling this 'codework' which has taken on a life of its own. 15:08:17 So
the subtext so to speak ruptures the text which collapses the subtext etc.
15:08:34 As if the bones of the tomb of writing were made visible.
15:08:52 - as if the bones had some sort of presence in the world without
the flesh of writing (which in a way is a kind of etiquette) 15:09:14 So
that the writing in a way is 'lurid' - cutting through in other ways.
15:09:37 As in the 'Anita Berber' pieces that I've put up at the blog -
15:09:57 Mistakes in print, and in the traditional Tanach, five books, all
those misplaced letters, etc. 15:10:18 displayed the following URL:
http://nikuko.blogspot.com 15:10:32 There's the "skeleton" of a piece of
writing - which started with a short piece paralleling Berber's and
Droste's own writing,and then expanded it using the 'dict' command -
29-Jan-2007 15:11:20 which gives you a huge list of synonyms. The first
entry is the skeleton - the entry immediately following is the piece
itself. 15:11:46 Which is a kind of overflowing of synonyms, burying the
original text - 15:12:04 and there's a parallel with Berber's life here,
at least for me, and also a sense of over-accumulation, "surplus" 15:12:33
- a surplus which goes nowhere. 15:12:41 If you click on the link you
might get the .mp3 file which is made from tabla playing heavily filtered
- a kind of stuttering/heartbeat that again parallels the text 29-Jan-2007
15:13:43 How so? 15:13:46 This isn't my 'best' tabla work, but I thought
it interesting to put up - 15:14:28 I wonder what happened; I'm always
afraid of clicking on links here - at one point everything closed down.
29-Jan-2007 15:15:01 No problem 15:15:04 The first bit - the short bit -
is a poem... 15:15:30 There are better tabla pieces here! I think
something called metrical.mp3 is one of them at the same site -
29-Jan-2007 15:15:53 Think of the rest as both an expansion and a
suffocation of meaning - meaning flying off 15:16:11 in so many directions
that nothing coheres... 15:16:20 It a strange interface with a mysterious
life of its own. When I was using html tagsa bit ago, everything was going
a bit awry - 15:16:57 two bits in that sentence will get you a quarter
(bad pun) 15:17:13 yes, but you might want to ask away here? When I enter
a URL then the box closes - 15:18:06 displayed the following URL:
http://www.asondheim.org/examples.txt 15:18:20 You ask about code poetry?
15:18:38 There are so many terms - I mentioned 'codework' because it seems
the most genearl; for me, the rest - e-poetry for example, electronic
poetry, new media poetry, etc. - all create genres/canons 15:19:14 which
just about close everything down in a classical form/at - in other words,
the usual politics and decisions make themselves felt. 15:19:39 If you
think of say Lautreamont - what he was doing hadn't been done before
(think ofthe space - again liminal) between Poesis and Maldoror and how
that operates) - and that is fantastic! 15:20:16 But if had to attent a
conference on his own work, that would have been something else...
15:20:33 What I've put up here - and you do have to shuttle back and forth
- is an example of a 'standard paragraph' - the "Normal" - and then
various manipulations ranging from simple to complex... 15:21:16 There's
also a few code snippets (most of which I've asked other people to write,
or found elsewhere etc.) 29-Jan-2007 15:21:36 I tend to write in Unix or
Linux - I've been doing that for a dozen years now - 15:21:54 which allows
me to use all sorts of sophisticated text manipulation tools and script
languages 15:22:13 Just briefly - the first is Normal, then 'Back" takes
each line and reverses the words, not the letters... 29-Jan-2007 15:22:43
Rev reverses everything 15:22:55 Tac reverses the line order 15:23:08 tr
A-Z a-z just gets rid of the capitals 29-Jan-2007 15:23:20 transposition
does group substitutions 29-Jan-2007 15:23:33 substitution is simpler but
similar 29-Jan-2007 15:23:43 Pig-Latin is a program that comes w/ linux
and turns everything into pig-latin! 15:24:03 Punched Cards is another
linux program that turns phrases into imitation punch-cards which were
used in the 50s and 60s 15:24:32 Eliminate which was written by Florian
Cramer for me just eliminaes any duplicate works in a piece 15:24:55 so
that "the dog and the cat" becomes "the dog and cat" for example. 15:25:12
Elimx is one I wrote from Florian's that makes a mess of "eliminate" and
creates a kind of poetry out of it which reminds me of John Giorno or
William Carlos Wiliams 15:25:53 Cramer made a program that eliminates
duplicate words. 15:26:09 The program is above. It counts different words
for example as "cat" and "cat," - the comma makes it another word.
15:26:40 The "mathesis" program I love - Jim Reith wrote it for me - and
it creates a "filter" for a text - 15:27:08 like a photoshop filter.
15:27:14 You can enter a mathematical function (the very first line) and
it pulls out words from an "array" that match points of the function. The
details don't matter here; the results, though, are something that would
be very difficult to get otherwise 29-Jan-2007 15:28:00 GoogleScrape - is
just using the Google program (API and WSDL - forget what the
abbreviations stand for) to create files which can be "scraped" - turned
into texts. I think this is what the flarf group does - 15:29:15 It's just
a more sophisticated way of using google results as a basis for literature
- 15:29:33 Then there's the "Simple perl program results" - which is based
on a program I wrote years ago that's interactive and allows me to 'write
into' it - it then rearranges things in somewhat technical ways - 15:30:23
Yes of course, that would be a lot better than this blithering on my part!
15:30:33 Yes to both, that was also a while ago. Shinto fascinated me and
still does to some extent - a kind of animism and heavy mythology that
exists coherently with high technology. And the language (I can't read it
in the original) is so arcane - 29-Jan-2007 15:32:13 Not so much; I've
been very moved by Red Pine's translations of Chinese poets, mostly of
Zen/Taoist outlook like Cold Mountain (Han Shan) - the spaces that these
poems create - and the kind of language used by, say, Dogen in Japanese
Zen 29-Jan-2007 15:33:02 because I can't get myself "around it" - which is
wonderful. 15:33:15 On the other hand, I could never 'submit' to Zen or to
that sort of discipline - I'd be interested in wild Zen, wild Buddhism,
without training, kind of yamabushi stuff without the community 15:34:02
Well, that's complex. I don't have a traditional relationship to Shinto or
to Japanese culture - 15:34:29 and am alienated by, say, Mishima, by
whale-hunting, by what happened at Nanking, etc., all of which relates (I
think) to State Shinto. but that's really another topic... If this is the
Mu you are speaking of then yes, I do (for some reason I started thnking
of 'the continent of Mu" 15:35:37 The one book that stays with me, now, is
the Flower Sutra, possibly the full translation of the Tibetan Book of the
Dead as well. 15:36:18 These are openings for me, and the sutra is
incredible. 15:36:29 By the way (while waiting) the Yipes! text is made
from some of the rules above. 15:37:13 And the "Using Chat" was made by
recording one of thesesessions by myself. 15:37:30 ok 15:37:32 Ok - but
they're not appearing here - 29-Jan-2007 15:38:10 One second 15:38:24 Ah I
see - for me in relation to D Turner's second question - 15:38:55 about
Youtube and so forth - the work skitters among all of these. I do laptop
performance and actually musical performance in rl (the latter I'm dubious
about) and video/audio/dance/image are all part of this; 15:39:31 I also
work with dancers in Geneva, Switzerland, and this has gone back and forth
with my other work. 15:39:51 Yes, the meaning shifts in each context, but
the concerns are pretty consistent. 15:40:05 Edting in relation to suprlus
- that depends on what I'm working on; with vidoe I tend to pare things
down greatly, especially for the web - 15:40:36 but I prefer also to work
on an idea, get through with it, and move on, rather than finesse it; the
latter in a way is too easy, I know where things are going, so does the
audience - 15:41:06 Code and text interact for me; sometimes the structure
is evident, sometimes it isn't. 15:41:46 When I'm working with software (I
work at the Virtual Environments Lab at West Virginia University at
times), I try to take the software 15:42:16 to some sort of limit - seeing
what happens at the edge. I did a piece in Second Life where the
character/s try to escape and keep coming up against artificial barriers
of the edge of the mapping 15:42:49 I work in both darknet and a/v - the
presentation in some ways 'fills out the form' - whatever is available...
29-Jan-2007 15:43:20 Text-based work allows me to think the
hardest/clearest in a way - it's unforgiving 15:43:55 I write a great deal
of theory, and it's so easy to slide into nonsense... 15:44:10 Sometimes
it matters, most of the time it doesn't - if the code is present, one can
usually get some idea of the structure in it 15:44:33 whether or not one
understands it fully. There are times I don't understand it fully.
15:44:49 I did some work in visual basic (you can download the exe.tar and
open it on a PC - they'reexecutables) - and I can't tell you where the
effects are from. 15:45:22 Exactly like lace, and just as ephemeral...
15:45:33 It makes it seem as if the world is both obdurate, inert, and
interpretable, transparent. 15:46:09 I think of Jacques Lacan in this
regard - reading his text is a kind of psychoanalytical working-through
itself 29-Jan-2007 15:46:34 But of course I may be fooling myself.
29-Jan-2007 15:46:47 There are also political concerns here - trying to
scrape away at etiquette - I relate this to the usual obfuscation in our
government's policies. 15:47:27 Which effects in the films? And you should
sometime see the originals - the compression makes a mess out of them -
15:47:47 There are avatars that are constructed from motion capture
equipment 15:48:08 and images from laser scanning equipment (big lasers)
15:48:23 I'm not sure which this is! I think that's the laser. 15:48:34
The Wolf piece - that's using motion capture and feeding it into Poser,
which models figures - then distorting the files so the figures literally
break down. 15:49:02 The bones of the wolf come through. 29-Jan-2007
15:49:18 Poser is a 3d mannequin modeling program. 29-Jan-2007 15:49:28
Yes, Bellmer fascinates me, but thenI worry - in my own work as well -
about the gender implicatons of al of this - 15:49:53 It's separate, it's
faster than Max I think - the mannequins are already formed to be
manipulated. 15:50:18 A lot of teen-age boys make 'ideal' girlfriends with
the stuff. 15:50:33 I think my work walks an edge of being lurid and
almost violent almost overtly sexual, but not quite (this is the video
work, not the writing or sound pieces) 15:51:28 I do think at least in the
US these images are the kind of imaginary one lives within 15:51:50 There
was a book years ago which talked about Jewish (and one can apply this to
any minority that feels beleagured) 15:52:25 culture as breaking down the
'etiquette' of middle or upper class Anglo-American culture - 15:52:48 for
example Freud scraping at the psyche, Marx at classical economics,
Witgenstein at language itself, etc. 29-Jan-2007 15:53:20 Thank you!
15:53:28 And these people were - again perhaps like codework - 15:53:39
partially-assimilated Jews, but not 'really' assimilated - so they existed
- again - in the liminal space which they recreated for themselves.
15:54:06 Einstein as well. 15:54:10 This is obviously a gross
over-simplification but it started me thinking... 15:54:27 You have the
same thing, say, in the blues, with people like Patton 'between' African
and 'white' rhythmic/tonal structures. 15:55:07 Ok - 15:55:12 Whew. I'm
not sure 9something else opened up here, sorry).. 15:55:55 When I'm
surprised by the result, it's a success, no matter how awkward. 15:56:10
when I know 'what I'm doing' - it may well be a failure. 15:56:21 I coined
the term 'defuge' to reference those moments which are akin to disgust
15:56:43 for example when you try to read a novel several times 15:56:56
and the writing itself becomes distasteful, 'decathected,' unworkable.
15:57:14 The same thing happens with pornography, but that's another
issue. 15:57:28 - if pornography were 'ideal' - one image would do it all
- but that's not the case. instead, the industry is fueled by continued
transmission. The same thing of course in the entertainment industry, etc.
15:58:04 In sports it's another related issue - one wants one's team to
win, but if it's a massacre all the time, the 'sport' disappears. 15:58:34
So there's a kind of disinvestment at work here, and that also occurs in
my writing I think when I'm too sure of myself, 'filling out that form'
again. 15:59:04 Such as what? 15:59:28 Yes, lots of time. 15:59:52 times
16:00:00 I think it depends. I haven't been thrown out of anything at all.
But there's controversy definitely - the worst was probably on nettime-l
which went on for an entire month. I left the list but came back later.
16:01:00 I also cross-post a lot which bothers people. 16:01:07 The sexual
content of some of the work bothers people. 16:01:19 And at my end I have
little patience for what I think of as the right-wing which gets me into
trouble; I just start blustering. 16:01:41 I don't know, some tame, some
not tame - it depends on how it's defined... I don't mean to offend
anyone, but most people don't I think. 16:02:19 AI? It's only a matter of
time... 16:02:53 "don't I think" - I'm not sure where this typo was
going... 16:03:19 No problem - 16:03:24 I'll be on the board, except for
Tuesday/Wednesday, when I'll be on but not that much (traveling). 16:03:55
With my work? Just to be able to keep doing it. And with technical things
like music (trying to learn to play the erhu now) - just doing a better
job 16:04:17 I'm terrible at programming, okay with borrowing or asking
for help. 16:04:35 I want to explore more 'body-avatar' issues in Second
Life, but I'm not sure i'll get to that... 16:04:55 I feel exactly the
same way- 16:05:23 for me, at least the aesthetics of coding... 16:05:50
Well, she may return, but there are other things - working with live
dancers (who are fairly extreme and we shot in the Alps and so forth) has
been wonderful 16:06:32 The 'parables' (they're in the book .echo)
29-Jan-2007 16:06:57 I don't thin I need an editor but I might have
tobother people less! 16:07:11 The dancers are like live avatars yes -
29-Jan-2007 16:07:18 In fact some of the work they do is imitating avatars
exactly as much as possible - 16:07:32 When you getto something like the
Wolf, it'sdifficult. 16:07:43 How to who feel about? 16:07:53 - 16:08:32
We tend to inspire each other. I can't do much physical (except music) and
the dancers are incredibly athletic. 16:08:58 I agree re: Butoh, I
haven't, but would like to work with Butoh dancers of course 16:09:17 The
Cunningham technique is very complex, so I can explore pretty much what I
want... 16:09:51 Or I'm the material for the dancers; it's really back and
forth. 16:10:09 At times I'm not sure who is doing what with whom or
whether it's ultimately real or virtual 16:10:25 I'll be on Joanna. -
16:10:34 I can stay for a few more minutes if there are any questions -
16:10:53 Oh someone asked why the webpage is a directory? 16:11:03 That's
the simplest way I can present the materials; I'm not good at design; when
I send out texts, they usually include URLs. 16:11:27 The Trace materials
are different - they were done with Simon Mills and are fully
interfaced... 16:11:51 Good night! - 16:11:56 Take care - 16:12:05 There
are six left; before I leave, are there any other questions? I'll check
the discussion board later 29-Jan-2007 16:12:26 down to two! 16:12:34
board with more 16:12:41 Yes 16:12:56 No problem; I'm about to sign out
unless there's a question - we're really down to you and Christine who
might have left... 16:13:27 I'll be on the discussion board later this
afternoon. 16:13:59 , please send the recording if you can! 16:14:08 Well,
if there's anything else... 16:14:17 Oh, good 16:14:32 Thanks - 16:14:40
Thank you as well - I'm constantly worrying about the quality of these
answers... 16:14:56 - bye - 16:14:59 left the session 16:15:08 joined the
session 16:15:17 left the session 16:15:19

ongeluk voor twee personen

Bespottelijk, ook hier, is het opgeven
van bloed ter verduide-
lijking, het geschonken plasma der
clarificaties,

het wat glijdt er nu weer in het duidingsveld
het wie vaart er mijn aderlating aan
het hoe heks ik het hier uit. Kom, kortom,

de bel gaat, schuif aan,
treedt binnen, bestel ons een
ongeluk voor twee personen.

De kaderleden stremmen wel
het gelikkebaar van vlammen,
de soepbinderij bindt & uit velen
zullen de verafgode bedragen vallen
als lichtbrekingscoëfficienten.

Van de objectieve illusie immers
moeten we afzien, van het heden
de rust inslikken, het bebroeden
tot het kuikent. Steek dus je hand uit,

& zie de 4 priemen trillen
van de ingehouden woede, tel
de tentakelende lustkronkels,
aanschouw een wereld van
onverdelgbaar, slecht
vertaald verdriet.

dv, 30/01/07 20:18

Het gebrek aan golfhandlers

Identiteitsprentjes

1.





2.

Krukassen, handen, dermate, de anderen

Het weer zit niet mee
De benen willen niet
De adem blijft steken
De plaat hapert

Het licht valt uit
Het plafond verzakt
De volgende eeuw
Heeft het land aan

De uit torsie en buiging
samengestelde belastingen treden
in het algemeen op bij
aandrijfassen met tand-
wielen, riem-
schijven, hef-

bomen en soortgelijke
overbrengingselementen,
bijvoorbeeld bij aandrijvings-
en krukassen.

vlekkentheater het bloedsoepzeepke

aanvalt niet

stoelen weiden ramen flessen plassen palen
struiken wegen takken bramen huizen boxen
winkelstraten overwegen rode luchtballonnen
stokken blazen briesen klootzak hela menneke

stoelen weiden ramen vijvers beken bomen
samen zoeken tuinen hokken keuterboeren
voetbalvelden lichtbakkonijnen bloemkolenbollen
verdomme het ellendige kutwijf dat ze

allez, hij is toch stil

mist mist avond mist mist zal ik je plat
de eindbestemming in duizend stukken
breken kapot rotzak die klotegsm is al

1. de jas stinkt
2. niest het gebleer weg
3. van de schrik
4. koeienprikkeldraad
5. regendruppelvluchtcorridors

ja da's al iets, want g 'ebt er ook die

de kinders begot & op de gezichten
hier is het niets te lezen het niets te
nee ik heb geen kaartje fuck jong
kom hier dat ik u

Non hoc est maar 't trekt er wel op

Corpora nostra rapiuntur
fluminum more. Quidquid vides,
currit cum tempore: nihil

ex his, quae videmus, manet.

Ego ipse, dum loquor
mutari ista, mutatus sum.
Hoc est quod ait Heraclitus:

"In idem flumen bis descendimus et non descndimus"

Manet enim idem fluminis nomen, aqua transmissa est.

De gevierde nominalist van dienst is Seneca, je komt er zo in elke school een stuk of zeven tegen, gelukkig schrijven die wat minder dan deze, die hier al aan boek 6 brief 58 toe is, allemaal gericht aan Lucilius, dat moet één der grootste sufkuttekoppen van West-Europa geweest zijn als die bleef dit soort nonsens klasseren.

tafeltje 10 is taboe

vrees dus niet lameert de oude zeur wat er dagelijks al met u gebeurd, een overgang
van rivierstaat 1 naar rivierstaat 143, maar dat tutelerende gemak deriveert ie slechts
van een half begrepen heraclitisch gezegde

want het is ook dezelfde rivier
er wordt wel degelijk gestorven, de conflux
verdwijnt bij het vloeien in u, het u uit uzelf, het vervloeiende

water het nieuwe water in , de stap
die je niet zet
in de stap die je niet meer
wordt. We moeten bv

al serieus hard onze gedachten
bloedgeil tegen elkaar wrijven
wil daar ooit wat stilstand in komen,

laat staan dat we daar iets van onthouden kunnen
vergeet dus maar bij uitbreiding, abducerend van ons aller leukste hobby, die stille dood , kinders, het is daar sterreplof & schreien van schrik dat de kak uit uw poep valt & uw haren vergrijzen.

Of dat nu al bij al zo erg is weet ik niet, een serieuze streep mag wel na al dat gelanterfanter, niet? Het is natuurlijk ook een beetje zoals braken, hoe langer dat je daar schrik van hebt hoe erger dat het wordt, en uiteindelijk doet het nog écht pijn ook.

vortvel

Wereld wereld nieuwe Wereld()

Anderszijds ik

Anderszijds ik

Nee ik ging niet lopen met een prijs
de prijs ging lohopen met mij. Kijk
zei men, zie toch, zo doe je dat:
je brabbelt wat, je dweilt wat
party's af & doet daar wat je
daar moet doen, je schrijft 's wat-
nee dat kun je niet, je imiteert
wat dood genoeg is, je zegt 's boe
je zegt 's bah, je zegt 's boe
je mond vertrekt naar ei, je zoekt
in woorden naar lijken, bij vragen
naar dooddoeners, ziet het geilen
van groepen zestigers als succes aan,
ziet en hoort alleen je naam
en op de cheque de klinkende munten staan.

dv (1962)
uit: 'Het ruift weeral mijn broek uit'(2008)

Subject: [coster] Andermans hond -- Joke van Leeuwen

Andermans hond

Ik ging niet wandelen met de hond,
de hond ging wandelen met mij.
Kijk, zei hij, kijk, zo doe je dat:
je snuffelt wat, je kruipt eens
onder groen, je doet daar wat je
daar moet doen, je kwispelt -
nee dat kun je niet - loopt achterna
wat vleugels heeft, je rolt je op je
ene zij, je andere zij, je ene zij,
je mond staat op de tocht, je zoekt
in woorden naar een geur, bij grenzen
naar vreemd vocht, hoort woest geroep
van groepen mens als blaffen aan,
verstaat alleen je naam
en Lig en Koest en Af.

Joke van Leeuwen (1952)
uit: Wuif de mussen uit (2006)

scooters vacation fall

Er, i dunno but er let's assume Henri's right ( we can't be sure, & i don't like assumptions here because they tend to mix with very extremely human desires so they tend to get kinda worsening the thing however bad it already was, the message then becoming kinda similar to asking a little girl after she fell if it hurts, it didn't really but since you were asking. Most of all these assumptions rule out the obvious option of doing something right now, because they open discussions we shouldn't be having. It doesn't matter what good intention there is in making these assumptions, they are illegal because they are inacceptable.) but let's assume we have crossed some borders, that does seem a rather reasonable assumption sometimes, and all that plus considering the state this morbid little thing of a word is in, don't you think we are well er kinda immoral in applying that word to any effort that would be included in your question. What are you planning on, anyway? Embellishing Katrina after we have failed to hear the warnings? Would that be a Tinkerbell Katrina? Or sell scaled replica's of genuine genocides? Market emergency procedures perhaps by making the marketing of emergency procedures a procedure of its own? Neo-endgames to circle the vortex to Mr Strange Attractor Himself?

I mean don't we need to rework the obviously rhetorical trickster into sth usefull like what direction are you gonna give to creative energies to avoid them being consumed by the same process that is consuming the planet? What educational rhythm do you need to be in, how are you gonna avoid the obvious pitfalls of depressing didactism, cheap nihilism or some horribly Romantic the Lady-Our-Savioresk bs etc ( hm I think I'm starting to like that last one)

Of course Henry is right but it simply is not an option, so we need to take control and act from there. If you insist on this A-business some folks will get into trouble with the laws on indecent behavior at some point, I mean you can't keep doing whatever it is you're planning on to corpses in public. Poems do get finished, they're done when it ends, you need to move on to the next or you'll be ruining the beauty of the one you just wrote.

Like teach them when to label a blog post 'scooter, vacation, fall' when the web-application tells you to do that and when to label it 'fall, scooter, vackution'. I think perhaps the public just loves it when you let them in on a secret, but you gotta dj them, never give them what they want cause then they go home, make 'm danse first

Gerard

Perşembe, Haziran 22, 2006

 

  15

"Zij is het ene, eindeloos en onbewogen.
Niets is het andere, maar alles is in haar, een buitenkant is er niet.
Verder raak je niet. Niet verder hier.

Verlaat dus het zijn, maar enkel letterlijk, het woord zijn en haar functies, niet uit walging voor het hier en het nu, maar juist uit respect ervoor.

Gebruik geen "is"
of
Erken het mogelijke als reëel bij de daad gevoegd,
dit wil zeggen
de eenvoud van de vorm der materie der vormen die materie maken die de vorm wordt voor het humane, het lichaam dat ik wou in de lijn der geschriften, de ziel waarvan ik afstand deed om vorm te geven aan de spieren die ik omklemde in mijn inktloze, uitvloeiende code."

Hij meent het. Hij debiteert Waarheid, niks anders. Zijn stem is een orgel. Zijn woorden slaan vanuit een intense concentratie de kamerlucht aan als de penseelstreken van een oosters calligraaf het roerloos witte blad. Zijn bloed ruist in sterke golven. In zijn aderen zwemmen ongelede monstrosa, zijn gitzwarte ogen schakelen, zijn mond braakt honing. Dit is klare taal.

Anna zit naast mij. Naast ons, voor ons zitten tientallen anderen. Wij luisteren. Dit is geen toekomst, het scherm is geen scherm maar een holografische projectie. Dit is geen verhaal, overal ter wereld wordt er geluisterd in groepen als deze. Ik kijk door de halsuitsnijding van haar beige t-shirt naar de fijne haartjes op Anna's schouders, in de stiltes tussen zijn woorden hoor ik haar vertrouwde adem, ik ken haar zoals ik haar kende, dit is nu.

Lore

s Morgens ratelt het maar door, als een Tibetaan op speed.
De wereld is(De wereld is (De wereld is (De wereld is
Mijn bewegingen zijn die van Lore, kuisvrouw van het Instituut. Zo heet ik, dat doe ik, met haar kan ik leven (zesendertig jaar,veertienhonderdvijfendertig net per maand & Io om de vrije tijd te kneden & te rekken).

Het is 5u53 & het ratelt maar door.
De wereld is (De wereld is (De wereld is (De wereld is
een oude spiegel in een goor & stinkend urinoir,
bekrast, bevlekt & honderduit bespoten, oneigenlijk
gebruikt& van verwensingen gebroken. De wereld is
de wereld is de wereld van je dromen. De wereld is
de wereld niet, de wereld moet nog komen.

Kuthoofd.

& Fred de nachtwacht lacht zoals gebruikelijk het lachje van een kat die net haar tanden in een diepgevroren visfilet heeft gezet. Twintig jaar ouder, driehonderd net minder & niets dat op Io lijkt. Dom geboren & gebleven. Ook de wijsheid heeft haar prijs : het licht, bijvoorbeeld, van de zon die ‘s morgens met in kalfsbloed gedrenkte straaltjes het tapijt bekruipt & dan in roze oortjes kriebelt om de uitgeslapenen tot nieuwe passie aan te ...

..kuthoofd. Hij geeft wie immerde geur af van de partnerloze schimmerkweker.

 

De wereld is (De wereld is (De wereld is (De wereld is rechthoekig voor mijn vader die stierf terwijl hij in zijn neus te pulken stond & krom voor alle vrouwen die zijn hemden streken & gebarsten voor een wicht als ik die ‘s morgens vroeg uit kuisen gaat.
Lore klaagt niet vaak maar als ik klaag stijgt uit de stenen van de chiekste straat de klamme kreet van bijbels leed. Ik heb in grote mate het talent om het vochtige uit de dingen te dwingen, de warme slijm van het sentiment dat onzichtbaar schuilt in alles wat een mens bekijkt, bepoteld heeft. Soms, als ik een mij vreemd huis binnenkom, zie ik overal de handafdrukken verschijnen van kindjes die te vroeg gestorven zijn. Op rommelmarkten mag ik niets van enige ouderdom betasten of de regen gutst subiet bij bakken uit de lucht.
Het moet iets erfelijk zijn. Toen ik dertien werd, verbood mijn grootmoeder me om nog langer met haar spullen te spelen. Ze wist waarom. Op een keer - er was niemand in de buurt - opende ik haar muziekdoosje, een miniatuurtje van de dom van Keulen. Op het roze fluweel van de bekleding lag enkel een foto van een meisje, ongeveer zo oud als ikmaar met een gek geruit pakje aan & lachend in de zon met op de achtergrond wat bergen. Het behang in de slaapkamer kwam van de muren & de brandweer kwam er aan te pas om de kelder leeg te pompen.

Oude dingen overspoelen mij. Nachtmerrie : op de sluitingsdag in een museum opgesloten te zijn & te verdrinken.

Ach, mama, mijn gezicht zit in de plooi als een bevroren dweil vandaag. Fred’s ogen hangen zoals gewoonlijk op mijn borsten tot de liftdeur ze afknipt.
Ik wil wel janken maar de vochtklier doet het niet. Vloeken wil ik, maar er is niets te vervloeken. Geen schuldigen meer, geen schuld, alleen nog boete & sukkels.

Kuthoofd.

Wat wil je : Io in haar zwarte jurkje die Black Velvet & zichzelf serveert. Heel de nacht gevierd : 1, (ah) 2, (oh) 3, (ah) 4, (hosannah)....

33. Hier sta ik stil.De lift althans, met mij erin.

De deur opent & automatisch knipperen de neons aan, een vloedgolf licht die van hieruit over heel de verdieping rolt als ik binnenkom. Enters Lore, queen of ze divân.

 

De receptie-balie : op het reusachtige wandtapijt erboven is handgeknoopt een slingerende vorm te onderscheiden, of je ziet een holte waar de vorm behoort te zijn, of er ontwikkelt zich een vorm in de holte die daarnet nog een slingerende vorm leek te zijn. Gesofistikeerde 3D-design handgemaakt met natuurlijke materialen, een combinatie waar de Koreanen van het Instituut verzot op zijn. Als decoratie tenminste, want in de business hier is alleen de poen die ze scheppen echt. Iets tastbaars hebben ze in geen jaren meer gemaakt. Dat laten ze aan ons, begint Io steevast als ik over mijn werk praat : de Westies en de Afro’s mogen voortaan het vuile werk doen, ze pakken ons in terwijl we staan te slapen.

Ach ja, ze betalen goed & voor het overige: shit happens.
6u40 : het zoemt in mijn hoofd zoals het zoemt in de zaal. 2 rijen van 6 zwarte schermen op evenveel identieke bureau's. Af & toe begint er ergens een harde schijf te pruttelen, maar meer dan twee minuten lang het bedrijfslogo krijg je op de dingen nooit te zien. Ik moet het ook niet wagen om ergens aan te prutsen : het plafond zit vol met camera’s en sensoren.

Bij het minste dat de heren ontoelaatbaar achten, gaat het alarm af. Geen toeters, bellen & sirenes : het hele zaakje slaat gewoon met stalen deuren potdicht & exploderende gascapsules brengen je binnen de kortste keren in dromenland. Dat had ik de eerste dag meteen aan de hand. Loortje wou van blijdschap aan het zingen gaan, maar na ‘these vagabond shoes’ was Loortje al in slaap gedaan. De vorige kuisvrouw was doofstom. Hadden ze effen uit het oog verloren. Toen ik wakker werd moest ik van één van de lachebekken in een microotje zingen, praten, schreeuwen, snikken & zuchten tot het beveiligingsprogramma wist wie Lore was.

8u10. Lunchbreak in het toilet (daar kan je nog roken). Dorst & knikkende knieen, maar mijn maag wil niet eens water. Dan maar een sigaret, ik blaas de rook met grote kracht richting spiegel : weg, mormel. Gelukkig moet ik niet al te veel doen.Twee uur voor mij is er al een kuisploeg geweest die het zware werk doet : ramen, vloeren, sanitair, tapijt. De eerste uren moet ik enkel de stapeltjes papieren op de bureau’s wat aanschuiven, de rekenlinealen ontvetten, de pc-schermen zemen & de potjes potloodslijpsel leeg kieperen in de zuiger van de vuilnisschacht die ‘suck’ zegt als je er iets instopt. Propere jongens, die Koreanen.

8u35. Tijd voor het dagelijks ritueel. Ik sta aan de receptie te doen alsof ik het houtwerk opboen, terwijl de 12 apostelen binnenkomen. 1 per 1 komen ze de lift uitgehost met een grijns op hun gezicht alsof het de laatste dag van hun leven is. Pal voor mijn neus blijven ze 10 seconden als bevroren staan & maken dan een lichte hoofdknik richting wandtapijt.

Dan gaan ze naar hun bureau. Zitten wachten tot het negen uur is. Stil als een standbeeld.

Je zou je rotschrikken als er eentje zou beginnen praten.

Ze zien er ook allemaal eender uit. Eentje met een sikje, drie met een snor, maar voor het overige hou je ze niet uit elkaar. De enige die ooit iets zegt is de dertiende, miss Fridge noem ik haar. Leuk snoetje, maar als je ze aanraakt, vriezen je vingers eraf. Ze komt als laatste binnen, neemt plaats achter de balie & kraakt dan met half overslaande stem : ‘Tank Oe Lole’. Oe kan ophoepel, Lole.

Naar de vergaderruimte achter de zwarte deur, achteraan in de zaal. De standbeeldjes geven geen kik als ik tussen hen door wandel, maar ik heb steevast het gevoel dat ik, mocht ik omkijken, stante pede geëxecuteerd zou worden.

In de kamer is het doodstil. Letterlijk. Het ding is geluidsdicht geisoleerd. Als ik de deur sluit, hoor ik enkel nog mijn adem & het suizen van mijn bloed. Niet echt aangenaam als je een kater hebt. Gelukkig kan ik de tweede deur openzetten. Die geeft uit op een gang met achteraan de trappen van de nooduitgang, Langsdaar kan ik buiten straks, want de andere deur krijg je met geen dynamiet meer open eens ze dicht is.

Het enige wat in de kamer staat is een drie meter lange, massief eiken tafel & dertien ditto stoelen met groen-lederen bekleding. Met het boenen van die dingen hou ik mij drie uur lang bezig, elke dag. Ik stel er mij geen vragen bij. Het is het soort onzin waar je makkelijk aan went voor vijftien net per maand.

Nathan

"Je bent een oud man, je staat elke dag op met de zekerheid dat er niets gebeuren kan dat je al niet eerder hebt gehad. Ook de dood niet, mocht je het geluk hebben vandaag te sterven, want de dood ken je persoonlijk, you're on speaking terms, je mijmert met hem over liefde & andere nonsens, je debiteert je favoriete fictie over eros in de lucht bijvoorbeeld, waarmee je de gezonde sexdrive van de bejaarde perverteert, de moleculen passie waarmee je de muffe stadslucht als een homeopatisch middel flinterdun versneden weet op nachten als deze, nu je weer rondzwerft door de straten waar je ooit in opgroeide, tot mini-mogul uitgroeide, hard & egoistisch als een waar despoot regeerde over een minimum aan koninkrijk maar waar een jonger exemplaar van je soort je verdreven heeft, hoezeer je ook beweerde dat je er zelf genoeg van had, dat het geluk niet lag in de maalstroom van het succes maar in de kleinste uithoeken van het Bestaande - zo sprak je met hoofdletters toen -, in het Onbeschrevene van de Zelfkant & meer van die BS, maar men dient het je na te geven: je hebt woord gehouden, je hebt jezelf gepromoveerd tot paria onder de paria's, niemand kent je, je bestaat al jaren niet meer & je leeft van mossen & zwammen die groeien op plaatsen waar men zelfs geen Del in stuurt, waar de meest verfijnde garbage collector geen bit aan data kan vinden. Maar luister, oudje: ook dat verdwijnt weldra & ook jij verdwiijnt, net zo goed als alles wat je afzweert, verguist, vervloekt, & als alles de rug is, wat loop je dan nog vooruit te hossen, te kreunen, strompelen, te vallen & vallen & vallen..."

De vonkoogjes van zijn Annie & nog strakke borstjes ook: ze worden beter met de dag, die SiL's. Tot op het bot gepersonaliseerd & nu hebben ze de hele ramsj van het post-post-modernisme d'r ook al ingestopt.
Nathan stoot haar van zich af & strompelt voort, hij is de razend knappe verschijningen die je op elke hoek aanklampen gewend zoals je vroeger aan reclame wendde. Hoewel natuurlijk de kans toen klein was dat zo'n shampoo wicht zich recht uit de douche tegen je kruis kwam aanwrijven... .

Foo: wat een geluk toch, bedenkt hij bitter verder, dat die wet van het noodzakelijk behoud bij het eerste was wat uit de BRP machine kwam, of ze konden je zo van straat plukken en wasten. Maar nee: het eerste CFS briefje dat in 2007 uit de printer van de Midrash in Tel-Aviv rolde, was net zo duidelijk over doodslag al Mozes' bombrief aan de mensheid indertijd. Het stond wel ergens onderaan & het duurde een paar jaar vooraleer men het doorhad, maar het was onomstotelijk: unparsed data cannot be deleted.

Dat zijn wij zijn dus: unparsed data.

Vriendelijk voor een machine die begon met de woorden: "The program is running. The program cannot be stopped.".
& gelijk had ie. Er waren zoveel miljarden yens & euro's & roebels & ook wel wat dollars in het research programma gestopt (een paar miljoen van Nathan Michailovich himself overigens) dat het weken duurde voor er iets uitkwam & toen het mediacirkus éénmaal op gang gekomen was & de druk van de publieke opinie te groot werd, was het al lang te laat.

De banaliteit van het onvermijdelijke: zoals het met grote ontdekkingen gaat, was het traject van de Midrash onderzoekers gelijktijdig op verschillende plaatsen afgelegd, niet overal even goed betaald & dus meestal zonder top level security, & ook niet even compleet of zelfs maar met lamentabele resultaten, maar beetje bij beetje raakte de puzzel op internet gelegd & ongeveer een maand na de bekendmaking & de uitgesproken VN ban, begonnen overal ter wereld snoeshanen en whiz-chicks in rokerige achterkamers quasi simultaan dezelfde button op hun armtierige plasma's aan te klikken.

Er gebeurde niets.

Nog een maand later was iedereen alles vergeten. Vergelijk het met verhuizen: je woont al jaren in hetzelfde krot aan de rand van de stad, je kent je bakker & de postbode bij naam, je hebt een uitzonderlijk bezoek van je schoonouders nodig om nog te merken dat je tuinhuisje op instorten staat & plots erf je een bom duiten, of je vrouw maakt promotie of hoedanook kan je dat huis kopen waar je zo lang van droomde & even later woon je daar & is alles net hetzelfde & ben je helemaal vergeten hoe het was om je te moeten bukken om de trap op te gaan, welke verschoten kleur het behang had in je slaapkamer of hoe de postbode heette.

Net zo verging het heel de wereld.

Anna

Een boom in dit huis, uit de vloer vorkt een stam, de daksponten kraken. Een oude handgehaakte sprei geurt muf op je benen, de thee is al lauw.Je hoorde een geluid, je dacht dat het de storm was buiten, maar daar wordt je het salon al uitgesleurd, een gezichtsloze vrouw sleurt je de kleren van het lijf, je wordt het bad ingeduwd. De scene verwildert. Wakker worden. Handen slaan, duwen, hakken. Oefening, oefening. Haar stem in je hoofd. Hoe lang is nog maar geleden? Twee dagen? Een week? Het heeft geen belang, er is toch geen tellen aan, nergens kan je in krassen, geen teken houdt stand in het smetteloze wit van deze ruimte & de groene balk op het werkvlak lijkt wel voor eeuwig stil te staan op net iets meer dan twee vijfde van de weg. Is er er wel voortgang, vooruitgang, vordering? Maakt het wat uit?

Oefening. Opstaan. Je weet wat er van je wordt verlangd. Niet aarzelen: je ritst jezelf weg uit het gat in je droom, je holt naar de glasmuur, plakt je neus tegen het glas, kijkt naar de vlek van je adem op het glas die uitdeint, ogenblikkelijk krimpt & verdwijnt. De zware bromtoon van het hydraulisch systeem zet in.
Niet aarzelen, niet omkijken, niet denken. Met een hels gesis slokken de wanden het weinige meubilair op. Dat weet je, dat voel je, dat je zag je ook die ene keer dat je wel keek. Niet bewegen. Doe je niet wat je doen moet, dan krijg je een stroomstoot van hoge voltage door je naakte lichaam. Langzaam zetten de wanden zich in beweging, de balk wordt smaller & smaller, ook de muur met de deur komt op je af. Je adem gaat sneller, de wasem versnelt, je hartslag verdubbelt.

Nog niet. Je wordt niet verpletterd, een schrille fluittoon waarschuwt je, de druk wordt met de buitenlucht gelijkgesteld, je klemt je ellebogen tegen de zijwanden die je nu nog net een meter laten & daar schuift het glas weg, je wankelt in de felle kou die je plots overvalt want het is koudkoudkoud buiten & er staat een strakke wind waar je binnen niets van merken kon. Maar je wordt ook nu niet de afgrond ingeduwd, het is je zelfs toegestaan de maximale steun op te zoeken van het metertje grond dat je hebt, je mag knielen, je mag bibberend je neus over de rand van het platform steken, naar beneden turen, links, rechts, onder je, nee, ja, nee je bent niet alleen, want onder je, zo'n tien, twaalf meter lager zie je nog zo'n hoofd als een larve uit net zo'n platform als het jouwe wriemelen.

Ernaar schreeuwen helpt niet.

Elk geluid gaat verloren in de wind & je bent op je hoede want in de eerste weken (of was het later) was er één rakelings langs je heen naar beneden gestort, je had zijn gil gehoord 1 eeuwigheid lang toen het beeld van van een klapwiekend lichaam al een tel verdwenen was, maar zeker ben je niet want toen je het begreep was er beneden al niets meer te zien & wat maakt het ook uit of je nu zegt iemand sprong of iemand werd geduwd of ik droomde een val?

De wind giert & je kan 1, 2, 3 van je lotgenoten onderscheiden op twaalf meter afstand onderling, net zo ver tot ze samen versmelten in een strakke lijn die op zijn beurt in de witte leegte onder je verdwijnt. Springen is geen optie.

Het glas schuift terug, je metertje verbreedt zich weer, je hok deint uit tot alles weer uit de muren geklapt, glanzend & ordelijk, van huidschilfers & haartjes ontdaan perfect het oude is, naadloos nieuw & wit zoals het was, net als de vraag die weer opdoemt & het oude vertrouwde antwoord van haar stem in je hoofd. Springen is geen optie.

Hou van die stem. Mijn stem is een anker.

Anna

 

Twijfels bij de zin van dit bestaan ? Onrust & angst, maar vooral : je wil de wereld begrijpen ? Neem een stoel, ga naar je tuin. Kies een plant uit, maakt niet uit welke. Zet je stoel voor de plant, neem plaats, kijk naar de plant. Denk aan niets anders dan aan wat je ziet. Neem waar die plant. Blijf kijken. Begrijp de wereld.

Je staat als een blad te trillen van je bad, het kolkt in je kop & je tong spelt obstinaat de vier letters van haar naam. Anna’s mantra tot het hijgen stopt. Gelukkig ontvangt de zetel voor het wereldscherm je slappe lichaam met beide armen. Net als vroeger, net als morgen.

Wat je geeft, moet je eerst nemen. Als je het niet kan nemen, moet je het krijgen. Aan alles is gedacht. Er wordt voor je gezorgd. Je geeft kennis, dus moet je kennis krijgen. Staat de plant op het scherm voor je ernaar verlangde of heeft het verlangen de plant op het scherm gebracht ? Zwijg toch. Hou je bij het noodzakelijke : daarnet bestaat niet, seffens ook niet, enkel dit. Nu.

Dit: de plant op het scherm is een distel. De scherpe bladeren schroeven met vlijmende stekels de ranke stam vanuit een wazig gehouden weiland de blauwe hemel in. Purperen bloemknoppen wiegen dreigend in de wind.

Weiland, hemel, distel. Alles hetzelfde, keer op keer, je zat er al honderden uren naar te kijken, afgemat van je bad & je werk, maar telkens ook (je bént al die distel): iets nieuws dient zich aan, een lekkage, een zich uiterst langzaam uitbreidende zwarte vlek op het volledige niets van de kraakwitte muur in je brein & je voelt & je weet nog hoe je klom &je klimt  de zwarte, rechte weg op richting gletsjer aan de horizon, het is ondraaglijk heet onder de zon, je voeten branden op de weg, & je ziet slechts stenen & gruis links van je, gruis & stenen rechts van je & achter je de eindeloze weg & in de verte de vage schittering van de gletsjer & je denkt als ik kan stappen zonder te ademen, beweeg ik misschien als de lucht over het pek van deze weg.

Maar de gletsjer rolt minachtend haar ijzige tong uit de mond van de berg & de weg kleeft als een bloedzuiger aan je voeten & meer nog, de hemel recht voor je - je ziet het meteen - begint zich plots als een hol gebogen spiegel te krommen in een punt, pal boven de gletsjer. Met een ijzingwekkende vaart komt het zwarte punt op je af, neemt de vorm aan van een wolk, geen donkere wolk maar een inktzwart rafelig kluwen van slierten dat op ooghoogte met bolbliksems op je afstormt. Op het ogenblik dat je weet dat je tot een hoopje verschroeit zal worden, dat alle lucht in je longen je lichaam is uitgezakt, dat de speer van de angst je door de onderrug aan de grond gespiest heeft, knapt er ergens iets hoorbaar met een droog krakje & zit je weer als een zak vlees voor het beeld van de distel in je kooi.

Urenlang, ononderbroken. Het beeld van die distel in je brein gegrifd. De wereld is de wereld is de wereld is het beeld van een distel in je brein gegrifd.

Trauma. Herstel. Trauma.

Je zit te pulken aan je navel, je denkt ik ben een gevangene & je bent een gevangene in een kerker diep in de buik van het oude Parijs, voorgoed aan het oog van de wereld onttrokken, onbereikbaar voor de stijve vingers van de geschiedenis, levend begraven. Geen straaltje licht bereikt je, je moet je regelmatig van je bestaan overtuigen, knijpt in je hand, je armen, je borst tot je in de wonde het geruststellende, warme vocht kan roeren. Tot je weer ontvankelijk wordt voor het grommen van de aarde, tot de aarde gromt. De beelden in je hoofd vlammen op, bolbliksems die je cel in lichterlaaie zetten, een vlammend kader wordt er opgericht, een bouwwerk van beelden voor de beelden met een bericht: je ziet je huis, je ziet het vervallen krot dat eens je huis was, enkel toeristen met nieuwsoortige camera's verwaardigen zich soms nog om door het raam naar de leegstand te gluren, een dikke vlieg ligt verdroogd & met stof op de vleugels op een vensterbank, je ziet een oud vrouwtje, haar broze geraamte in de gelige flarden van wat ooit een bruidsjurk was, je ziet weer je oude werkkamer, het oude vrouwtje hoort erin, ze knelt een roestbruin kussen op haar schoot en knijpt in een hardnekkig ritme, stopt & prevelt iets & knijpt.

Stop. Je zit te pulken aan je navel, je bent niet langer die gevangene.

Elke gedachte, elk verhaal is als het bloed in je aders, je zinnen volgen gedwee de weg van de minste weerstand, tot ook die dichtslibt.

Vervaging, ontplooing, vervlakking.

Distel. Tot het donker wordt, tot je speelt dat het donker wordt. Niets nog geeft licht in je balk dan dat groene prikkelding in je oog. Is er nog iets, achter je rug, achter de leuning van je wit-vilten stoel? Iemand? Een dreiging? Dit soort aanwezigheden ben je vergeten zoals een wolf in de zoo zijn roedel vergeet. Ook aan fantoompijn komt ooit een einde. Het is slapenstijd. Een solferkopje flitst onooglijk op het scherm. Brandt ook zo de zon op, uiteindelijk?
Volslagen duisternis, want licht is overbodig nu. Heb kennis van de weg naar je bed. Ontdoe je van kleren. Bestijg de slaapholte, zak in de slaapzak in het hol, doe de zak dicht in het hol.

Verdoving, verstilling, ontaarding.

Wie neemt er je mee? Waar naartoe? Is er nog ioemand? Doet het ertoe? Voel je huid, wrijf een hand op je huid, voel je nog de mogelijkheid?

Je droomt dat je wandelt & je wandelt door nauwelijks verlichtte straten, maar het is er veilig, want je draagt een hoge, glanzend zwarte hoed & er loopt een vrouw aan je arm in een zalmroze jurk, een zijden sjaaltje ligt als een huisdier te glijden tussen het scherp van haar schouderbladen en de weekste plek in haar hals. Je komt op een binnenplaats, bestijgt samen met andere mannen onder zwarte hoeden & slanke vrouwen in feestelijk gewaad de marmeren treden van het operahuis, boven je hoofd zie je nog net in de schittering van gouden letters een onleesbare spreuk onder het portret van de koning verdwijnen.

Even later geeft een kaalhoofdige man vooraan instructies, de dirigent dirigeert zijn honderdkoppig orkest. Het doek opent op een gigantisch leeg podium. Achteraan zie je al haar gedaante wazig bewegen in de langzame aanzet tot een dans, de belofte van dat lichaam, de nu al verblindende aanblik van die vrouw. De dirigent maakt brede gebaren, hij wil het gebouw tot in de kleinste uithoek vullen met de geraffineerde klanken van de muziek, wil van zijn cello's geen passie maar het oorverdovende brullen van een uitslaande brand, van de violen niet een zuchtend verlangen maar het onwereldse klateren van brekend kristal & van de hijgende koperblazers een exacte kopie van de hitsige kreetjes van zijn jeugdliefde.

Niemand ziet hem, niemand hoort iets.

Het gepeupel in de engelenbak niet, de notabelen op het balkon niet, de Secretaris met zijn maitresse in de koninklijke loge niet. Haar kleinste beweging maakt elke muziek overbodig. Hier & daar zie je dan ook al een muzikant zijn instrument wegleggen, het slagwerk heeft zich omgedraaid, de eerste violist & als 1 man mét hem alle strijkers, leggen de boog & de snaren & de dodende blik van de dirigent naast zich neer. De muziek sterft uit als het gepruttel van een kleuter die weet dat hij zijn zin toch niet meer gaat krijgen.

Haar naakte voeten op de podiumplanken, de rust van haar subliem gecontroleerde ademhaling: het publiek is als bevroren. Niet het minste kuchje in de zaal.

Transfiguratie, metamorfose, voleinding.

Haar lichaam is duidelijk, ze spreekt heldere taal. Na elke zin staat ze met gesloten ogen een eeuwigheid stil tot het laatste woord in al zijn betekenis is doorgedrongen. Sneller als een kogel gaat haar blik dan naar steeds hetzelfde punt in de zaal & hervat ze als een wervelwind dezelfde zin.

Kijkt ze naar jou? Uiteraard. Heeft ze een naam? Jazeker. Wie is dan die dansende vrouw?

Hou je mond. Blijf kijken. Doe je werk.

Anna

Werken is ontspanning, & dat heb je nodig. Maar eerst eten. Druk je gezicht in de holte, je masker in het masker in de muur. Open je mond. De geursimulator zet het grommen van je maag in gang. Je lippen door duizenden tongen betast. Glijdingen, kronkels, het priemen van peper & de vers krakende sla op je tong. Sappen schieten je verhemelte langs, een zachte, zeemzoete bal ontrolt zich in je keel tot een warme slang in je slokdarm. Kauw maar, & bijt, ruk uit het leven dit vlees. Breek dit brood, dompel het in de saus, zwelg deze wijn. Vermorzel je honger, ontdoe je van dorst.

Je denkt & je bent een grote kat met zijn voedsel in de bek, je hoort het kraken van de botten tussen je tanden, voelt de wind van de savanne zachte cirkels in je pels maken (of een man met zijn mes in de buik van een andere man, sijpelend bloed, nieuws in de kranten. Wanneer gaat de deur open ? De deur gaat nooit open.

De druk neemt af. Als een zeemvel voel je hoe je huid de holte uitglijdt, los van de muur, weer van jezelf. Je honger is gestild, je slentert geeuwend naar de badplaats. Vlei je eerst effen languit neer, rol je om, schuur je pels aan de schors van een neergestuikte boom. Plons dan, speels uithalend naar een wegstuivende gier, in de vijver.
Nee, het helpt niet. Hoezeer jij ook je best doet, hoezeer men ook zijn best deed om het te verdoezelen : wassen impliceert het gebruik van water. Doodsangst, al voor je je kleren uithebt. Verkrampende benen als je het verstuivingspak aantrekt, de ritsluiting sluit. Droge keel, bonzend hart nu het zoemen begint.

Je voelt geen vocht, maar je weet dat het er is, & het is er rondom, je hele lichaam rond. Hooguit vijftig seconden. Hou je adem in . Luister. Er is nog nooit iets fout gegaan met onze drukreinigingspakken. Hou van haar stem.

Waar is de maan ?

Anna

De deur gaat niet open. Wanneer gaat de deur open? De deur gaat nooit open. Zwijg. Halfweg je werktijd & je hebt nog niet eens je eten verdient. De score in de linkerhoek maak je niks wijs. Hou van haar stem. Adem in, adem uit.

Sneller die rechterhand. De wol van haar trui knarst op haar huid. Ze had het koud. ‘Heb je het koud ?’ Begraaf je gezicht : geur bijstellen, & de indrukbaarheid van de stof, hoe je de haartjes tussen je vingers kan pletten tot een plaatje, net hondenhaar.Meer nadruk op ‘zien’. De zweetplek & het kleven van je huid op het leder van de fauteuil, nu je opstaat, trui van de vloer raapt. Wol op je arm. Chips op de vloer. ‘Niet doen : zo maak je d’r gaatjes in.’ Wol glijdt van de vloer op je arm, op haar buik & een bos haren duikt als een mol door de halsopening. ‘Heb je het koud ?’ Minder zaad in die spermavlek, je had al een week teveel gedronken. Begraaf je gezicht, priem met je pink door de wol naar de huid van haar buik. De tekening in het behang vervaagt tien frames langer, verdomme toch, het was een PAL-tape! In godsnaam :Cat People / Paul Schrader / Europa : dan weet je toch wel dat het PAL moet zijn : méér frames, méér pixels, méér lichtdynamiek. Rustig. Hou van haar stem. Begraaf je gezicht. Meer nadruk op ‘zien’. Het geluid van huid die loskomt van het leder. ‘Heb je het koud ?’ Priem met je pink. Een harde tepel.

‘Toe nou : ik wil dit zíen !’

Een hond, nietsvermoedend. Je staat achter hem, hij is je aanwezigheid vergeten, je hebt een stok in je hand. Hoelang voor je hem slaat, krimpt die hond in elkaar?

Anna

Het appartement heeft geen vensters, maar de muur naar het oosten is een vierkant van glas. Geen tussenmuurtjes, geen kamers, niet moeilijk doen. Hou het eenvoudig : de deur centraal in het westen, rechts daarvan het bed, links de zetel gericht naar het wereldscherm.
Voedselvoorziening & reinigingscabine in de noordelijke wand ingebouwd. Werkblad zuidelijk. Het geheel is een balk van 5 hoog, 5 breed, 7 diep, gericht naar het oosten. Afstand doet er niet toe, de verhoudingen dienen te kloppen. De deur is een deur die niet opengaat.

Geen kleuren, dat is overbodig. Alles is wit. Door de glazen wand zie je ‘s nachts de sterren & wolken & ‘s ochtends de zon : kleur zat. Binnen is het wit, met de schaduw van iets wit op wit, je huid in een wit uniform. Staar in de spiegel, kijk naar je iris : wat zit je te zeuren om kleur ? De grond kan je niet zien door het glas, sporen van andere bouwwerken daaarop evenmin. Daarvoor is het hier te hoog. Sterren, wolken, zon : niets anders dan dat. Zijn er nog vogels, of is dit ook voor hen te hoog ?

Zwijg. Hou je koest. Beperk je tot het nodige. Zet je neer. Adem in, adem uit.

Links : spreid je vingers, leg je hand op het voelvlak, denk aan niets. Rechts : draai je hand om, beweeg de rug over de rand van het werkvlak, denk start. Floep. Haar stem in je hoofd. Haar lach op het scherm. Luister. Hou van haar stem. Bevestig ontvangst van de taak. Uitvoeren.

Wat is er met de maan gebeurd ?

Anna

Een boom in dit huis, uit de vloer vorkt een stam, de daksponten kraken. Je wordt het salon uitgesleurd, men duwt je het bad in, een gezichtsloze vrouw haalt in een oogwenk met een glasscherf van je beide armen de slagaders open. Een gordijn van blauwgrijze lianen wordt over je hoofd getrokken. De scene verwildert. Handen slaan, duwen, hakken. Donker kloppende zuigpompen sleuren je benen omlaag. Dit is verdrinken : je stem die nog uithaalt met een mondvol water, je tong als een lamme prop in je keel, het barsten van de tijd in je hoofd. Op je laatste moment zie je de twee syllaben drijven in het midden van de inmiddels woest kolkende stroom. Twee schelpen van water, eivormige vliezen met hun scherpste ronding in elkaar gehaakt.

Anna.

Je wil terug, maar de opgaande zon heeft als immer de geruststellende grootte van je voet, (linkervoet, rechtervoet : dat dwingende tempo). Zekerheid houdt je gevangen. Uit vier zwarte hoeken in de smetteloos witte ruimte is Bach’s ‘Wachet auf’-kantate al halfweg haar steile klim van bassen naar koor. Droom je of ben je in je droom vermoord, is dit je zelfbereide redding of ben je de afgeschrevene , de uitgediende slaaf die nu nog met sardonisch genoegen de put van dit leven werd ingekeild ?

Vijf jaar lang dien je deze dagelijkse hinkstapsprong te herhalen : boom, water, zon. Vijf jaar. Daarna wordt er voor je gezorgd.

Wanneer is het aftellen begonnen ? Zijn er twee schrikkeljaren bij, of maar één ? Waar is Anna ? Trek je kleren aan, stel je die vragen. Tel de stappen naar de spiegel, stel je die vragen. Borstel je tanden in hun ritme. Ontbijt. Doe je werk.